Το δημόσιο συμφέρον και οι διαγωνισμοί – λάστιχο

Η συντριπτική πλειοψηφία των σταθμών μετρό ανά την Ευρώπη διαθέτει στα δύο άκρα, τα λεγόμενα blast shafts, μηχανολογικές εγκαταστάσεις (ένας πανίσχυρος ανεμιστήρας και φρεάτιο) που χρησιμοποιούνται κυρίως για την αντιμετώπιση κινδύνων πυρκαγιάς. Στην ουσία διώχνουν τον καπνό γιατί σε περίπτωση φωτιάς σε σήραγγα μετρό τα περισσότερα θύματα μπορεί να είναι από ασφυξία. Οταν λοιπόν βρίσκονταν σε εξέλιξη ο διαγωνισμός για το μετρό Θεσσαλονίκης, η κοινοπραξία υπό την ΑΕΓΕΚ που επικράτησε (με τα γνωστά αποτελέσματα) κατέθεσε προσφορά που ήταν πιο οικονομική γιατί αντί για δύο blast shafts στα δύο άκρα κάθε σταθμού πρότεινε ένα που θα το τοποθετούσε στη μέση! Παρά τις ενστάσεις που κατέθεσαν οι ανταγωνιστές της, η τότε διοίκηση της Αττικό Μετρό, με πολιτική εντολή φαντάζονται όσοι ασχολήθηκαν με την υπόθεση, δέχθηκε την προσφορά της κοινοπραξίας. Λίγο αργότερα, όμως, της ζητήθηκε από την Αττικό Μετρό να ακολουθήσει την παγκόσμια πρακτική και να φτιάξει δύο εγκαταστάσεις σε κάθε σταθμό!
Γιατί τα γράφουμε όλα αυτά; Ως απάντηση στην πολιτική ηγεσία του υπουργείου Υποδομών και σε όσους παραπέμπουν στις αποφάσεις της διαιτησίας και της δικαιοσύνης για την τύχη του μετρό Θεσσαλονίκης. Το ίδιο το δημόσιο (η Αττικό Μετρό) δέχθηκε προσφορά που βρίσκονταν εκτός προδιαγραφών προσφέροντας ανταγωνιστικό πλεονέκτημα σε κάποια από τις κοινοπραξίες που διεκδικούσε το έργο. Το ίδιο το δημόσιο ζήτησε λίγους μήνες μετά να αλλάξουν οι προδιαγραφές του έργου για να μην τους πάρουν με τις πέτρες. Ετσι στην ουσία έδωσε στην κοινοπραξία τη δυνατότητα να ζητήσει αποζημίωση για τις πρόσθετες εργασίες αφού αρχικά είχε δεχθεί το ένα blast shaft ανά σταθμό που στη συνέχεια έγιναν δύο. Συνεπώς, όσοι υποστηρίζουν πως η κοινοπραξία δεν θα πάρει το μισό δισ. ευρώ που διεκδικεί για το μετρό Θεσσαλονίκης (ως πρόσθετο κόστος με υπαιτιότητα του δημοσίου) ξεχνούν πως οι ίδιες οι κρατικές υπηρεσίες έχουν ανοίξει διάπλατα το δρόμο για τις διεκδικήσεις. Η προχειρότητα των μελετών αποδεικνύεται από την πολυετή καθυστέρηση του έργου, όπως και η προκλητική καθυστέρηση με τις απαλλοτριώσεις.
Αντί να κρύβονται πίσω από τη διαιτησία και τα δικαστήρια, οι υπηρεσίες του δημοσίου πρέπει να αναζητήσουν ευθύνες τόσο για την ανάθεση του έργου σε μια κοινοπραξία της οποίας ηγούνταν επιχείρηση που σχεδόν πτώχευσε λίγους μήνες μετά, όσο και για τα χρόνια που χάθηκαν χωρίς να προχωρά το έργο. Η περίπτωση των συστημάτων αντιμετώπιση πυρκαγιάς δείχνει πως οι ίδιες οι υπηρεσίες της Αττικό Μετρό δίνουν λαβές για διεκδικήσεις εκατομμυρίων ευρώ από την κοινοπραξία. Εξαιτίας των παραλείψεων των δημοσίων υπηρεσιών, οι εργολάβοι διεκδικούν τεράστια ποσά και συνήθως τα κερδίζουν. Τις περισσότερες φορές, βέβαια, δε χρειάζεται να πάνε στα δικαστήρια. Τα προσφέρουν εύκολα οι υπηρεσίες οι οποίες παραδέχονται τα λάθη τους. Η κοινοπραξία που έχει αναλάβει το Μετρό Θεσσαλονίκης απλώς θα περιμένει λίγο παραπάνω γιατί οι αποφάσεις των δικαστηρίων καθυστερούν. Ξέρουμε, όμως, από σήμερα ποιοι θα βρεθούν και κερατάδες και δαρμένοι.

Δημοσιεύθηκε σήμερα στη «δημοκρατία»

Advertisements
This entry was posted in Υποδομές and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s