Η εγχείρηση πετυχαίνει (;), ο ασθενής ψυχορραγεί

Ακόμα και στη «μαύρη δεκαετία» του 1930, η αμερικανική οικονομία είχε γυρίσει σε θετικό πρόσημο από το 1933. Από τότε μέχρι το 1940 μόνο για μία χρονιά υποχώρησε το ΑΕΠ, χωρίς να υπάρξει αντίστοιχη πρόοδος στην πραγματική οικονομία, με την ανεργία σταθερά πάνω από το 12%. Το ΑΕΠ των ΗΠΑ είχε παρουσιάσει άνοδο 11% το 1934, 9% το 1935 και 13% το 1936 χωρίς να το έχουν καταλάβει οι Αμερικανοί… Η Μεγάλη Υφεση επέμενε, μέχρι να έρθει ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος μέσω του οποίου αναστήθηκε η μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη. Τι δείχνει η εμπειρία στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού; Πως μια χώρα μπορεί να έχει βγει από την ύφεση, αλλά η πραγματική οικονομία να παραμένει στην εντατική. Η ανεργία να διατηρείται σε υψηλά επίπεδα, οι καταναλωτές να περιορίζονται στα απαραίτητα, οι επενδύσεις να επικεντρώνονται σε κερδοσκοπικά παίγνια και όχι στην πραγματική παραγωγή.

Την ίδια ακριβώς εμπειρία κινδυνεύουμε να ζήσουμε και στην Ελλάδα, αν δεν υπάρξουν ουσιαστικές πρωτοβουλίες για τη στήριξη της πραγματικής οικονομίας: Να πανηγυρίζουμε για την «έξοδο από την ύφεση» επειδή κάποια στιγμή μέσα στον επόμενο χρόνο το ΑΕΠ θα επιστρέψει σε θετικό πρόσημο, αλλά ταυτόχρονα η ανεργία των νέων να παραμένει κοντά στο 60%, τα καταστήματα να κλείνουν, οι εξαγωγές να ασθμαίνουν. Γι’ αυτό εκτός από την επικοινωνιακή προσπάθεια αντιστροφής του κλίματος που καταβάλλει η κυβέρνηση απαιτούνται και πρωτοβουλίες διάσωσης του παραγωγικού ιστού που έχει απομείνει ζωντανός, παράλληλα με προσέλκυση επενδύσεων που δημιουργούν θέσεις εργασίας και μέτρα για ενίσχυση της ρευστότητας στην αγορά.

Ειδικά για τη ρευστότητα, κόντρα στις κυβερνητικές εξαγγελίες, τα ενημερωτικά δελτία των τραπεζών για τις αυξήσεις κεφαλαίου δείχνουν πως οι χορηγήσεις δανείων θα περιοριστούν περαιτέρω το προσεχές διάστημα. «Κανένας τραπεζοϋπάλληλος δεν απολύθηκε για δάνειο που δεν χορήγησε» που έλεγε πρόσφατα και ένας Αμερικανός γερουσιαστής. Αντίθετα πολλοί παίζουν το κεφάλι τους εγκρίνοντας δάνεια σε περίοδο μεγάλης ύφεσης… Τα δάνεια σε μικρομεσαίους είναι μια εργασία χαμηλού περιθωρίου για τις τράπεζες όταν μπορούν να βγάζουν περισσότερα από επενδυτικές (βλέπε κερδοσκοπικές) δραστηριότητες. Συνεπώς χρειάζονται μέτρα ώστε να κινητοποιηθούν οι τραπεζίτες προς την ενίσχυση της ραχοκοκαλιάς της οικονομίας.

Το ίδιο ισχύει και για τις επενδύσεις. Οπως έχουν διαπιστώσει στην κυβέρνηση, και φαίνεται από την προσπάθεια που καταβάλλει το Μέγαρο Μαξίμου, οι ιδιωτικοποιήσεις δεν είναι αρκετές. Χρειάζεται ολοκληρωμένο σχέδιο ώστε να μεγιστοποιηθούν τα οφέλη π.χ. από την παραχώρηση του λιμανιού του Πειραιά στους Κινέζους. Γι’ αυτό και κυκλοφορούν ήδη σενάρια για συνδυασμό παραχώρησης τόσο του λιμανιού, όσο και της ΤΡΑΙΝΟΣΕ ώστε να ικανοποιηθούν τα σχέδια του Πεκίνου για ταχεία πρόσβαση στις αγορές της Ευρώπης μέσω Πειραιά. Το ίδιο ισχύει και για τις λεπτές ισορροπίες που διαμορφώνονται στον τομέα της ενέργειας. Οι επόμενοι μήνες θα δείξουν αν το θετικό πρόσημο στο ΑΕΠ, που θα έρθει μέσα στον επόμενο χρόνο, θα αποτυπώνεται στην πραγματική οικονομία.

Δημοσιεύθηκε σήμερα στη «δημοκρατία»

Advertisements
This entry was posted in "Ανάπτυξη", Επενδύσεις, Επιχειρήσεις, Ιδιωτικοποιήσεις. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s