Πόσο γρήγορα ξεχνούν οι Γερμανοί; (2)

Η κοντή μνήμη των Γερμανών δεν τους βοηθά να θυμηθούν πως δεν έχουν περάσει ούτε είκοσι χρόνια από την τελευταία φορά που πλήρωσαν ακριβά την αδιαφορία για τους μηχανισμούς αλληλεγγύης εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο Ματιέ Πιγκάς, για πολλά χρόνια ανώτατο στέλεχος της τράπεζας Lazard Frères, τους το υπενθυμίζει στο βιβλίο «Επαναστάσεις» στο οποίο αναφέρεται εκτενώς στη δυσάρεστη εμπειρία των Γερμανών το 1992-93 από την κρίση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Συναλλαγματικών Ισοτιμιών (ΜΣΙ). Τότε, η έξοδος της Ισπανίας, της Ιταλίας και της Βρετανίας από τον ΜΣΙ οδήγησε τη Γερμανία σε βαθιά οικονομική κρίση που χρειάστηκε σχεδόν δέκα χρόνια για να αντιμετωπίσει. Ηταν η περίοδος που οι Γερμανοί παρουσιάζονταν από τον έγκυρο διεθνή Τύπο ως ο «Μεγάλος Ασθενής» της Γηραιάς Ηπείρου και χρειάστηκε το ευρώ για να επιστρέψουν στους ρυθμούς ανάπτυξης του παρελθόντος.

Ο Πιγκάς είναι βέβαια γνωστός για τις ακραίες θέσεις του αφού είχε παρομοιάσει την καγκελάριο Μέρκελ με τον Πάουλ φον Χίντενμπουργκ – τον δεύτερο πρόεδρο της Γερμανίας κατά την περίοδο της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Αρκετοί υποστηρίζουν πως ο Χίντενμπουργκ, με την επιμονή του στη δημοσιονομική πειθαρχεία και τους ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, άνοιξε τον δρόμο στον Αδόλφο Χίτλερ. Οσα περιγράφει ο Γάλλος τραπεζίτης στο βιβλίο για την κρίση του ΜΣΙ είναι εξόχως διδακτικά. Και για εμάς και για τους Γερμανούς. Τι συνέβη τότε; Οι Ισπανοί, οι Ιταλοί και οι Βρετανοί δεν άντεξαν τις αρνητικές συνέπειες από την αγκίστρωση των νομισμάτων τους στο γερμανικό μάρκο. Οι Γερμανοί, μετά την επανένωση, είχαν ανεβάσει τα επιτόκια για να συγκρατήσουν τον πληθωρισμό. Το ίδιο αναγκάστηκαν να πράξουν και οι άλλες οικονομίες του ΜΣΙ, αλλά τα επιτόκιά τους ήταν πολύ υψηλά σε σχέση με τις πραγματικές απαιτήσεις των οικονομιών τους. Στην ουσία, πλήρωναν για την επανένωση των δύο Γερμανιών, χωρίς λόγο.

Οι Γερμανοί σφύριζαν αδιάφορα και δεν έκαναν τίποτα και στο τέλος ο ΜΣΙ εξερράγη: Το μάρκο απογειώθηκε και υπερτιμήθηκε κατά σχεδόν 35% σε σχέση με την ισπανική πεσέτα και κατά 40% σε σχέση με την ιταλική λιρέτα. Το 1993 η Γερμανία βρέθηκε σε ύφεση και την ίδια χρονιά το σημαντικό εμπορικό πλεόνασμα του 1988 ήταν μηδενικό! Η ανεργία σχεδόν διπλασιάστηκε μεταξύ του 1992 και του 1997 (από 6% ξεπέρασε το 10%) και χρειάστηκαν πολλά χρόνια λιτότητας για να επιστρέψουν στην ανάκαμψη. Τώρα, βέβαια, καρπώνονται τα οφέλη από εκείνα τα χρόνια λιτότητας (κυρίως με τη συγκράτηση του μισθολογικού κόστους). Ξεχνούν, όμως, πως μπορεί να επαναληφθεί η δυσάρεστη εμπειρία της δεκαετίας του ’90 στην περίπτωση που επιχειρήσουν να εφαρμόσουν το μοντέλο της Ελλάδας (δηλαδή την ανελέητη λιτότητα) στην Ιταλία. Οι Ιταλοί δεν θα αντέξουν και μια κατάρρευση της ευρωζώνης θα είχε πολλαπλάσιες επιπτώσεις από την κρίση του ΜΣΙ.  Αλλά είπαμε, στο Βερολίνο ξεχνούν πολύ γρήγορα.

 Δημοσιεύεται σήμερα στη «δημοκρατία»

Advertisements
This entry was posted in Ιστορίες, Κρίση and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s