Πόσο γρήγορα ξεχνούν οι Γερμανοί; Ακαριαία

«Μα είναι δυνατόν να συμπεριφέρονται με τέτοια σκληρότητα οι Γερμανοί;» αναρωτιούνται κάποιοι από αυτούς που παρακολουθούν όσα συμβαίνουν στην Κύπρο τις τελευταίες ημέρες. «Είναι δυνατόν να έχουν ξεχάσει τα χρόνια της δυστυχίας και της φτώχειας που πέρασαν οι ίδιοι μετά την καταστροφή που προκάλεσαν κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου;». «Είναι δυνατόν να κινούνται τόσο μακριά από το όραμα των μεταπολεμικών ηγετών που ήθελαν μια Ευρώπη ενωμένη και αλληλέγγυα;».

Αλλη γνώμη έχουν οι Γερμανοί, όπως φαίνεται και από τα δημοσιεύματα του τοπικού Τύπου. Πιστεύουν πως έχουν εξοφλήσει το χρέος τους και πως ήρθε η ώρα να πάρουν και τα ρέστα τους γιατί αυτοί είναι «οι νοικοκυραίοι» και εμείς οι «κατσαπλιάδες». Οσοι έχουν αμφιβολίες ας ρίξουν μια ματιά στην εξαιρετική ιστορία της μεταπολεμικής Ευρώπης του Βρετανού ιστορικού Τόνι Τζαντ. Εξηγεί πως από τη δεκαετία του 1950, η Γερμανία του Αντενάουερ εμφανίζονταν στην κοινή γνώμη της χώρας ως τρεις φορές θύμα: Πρώτα στα χέρια του Χίτλερ (αν κάποιος έβλεπε γερμανικές ταινίες της εποχής, όπως «Η τελευταία Γέφυρα» ή «Κανάρης» θα νόμιζε πως οι περισσότεροι Γερμανοί πέρασαν τα χρόνια του πολέμου στην αντίσταση κατά των Ναζί!), μετά στα χέρια των εχθρών τους (οι κατεστραμμένες από τους βομβαρδισμούς πόλεις ενίσχυαν την εικόνα πως η πρώτη γραμμή του μετώπου βρίσκονταν στα σπίτια τους) και τέλος από τη μεταπολεμική προπαγάνδα των Συμμάχων η οποία, κατά τους Γερμανούς, «φούσκωνε» τα εγκλήματά τους και έκρυβε τις μεγάλες ζημιές που υπέστη η χώρα.

Ο Τ. Τζαντ υπενθυμίζει και την τύχη που είχε το ντοκιμαντέρ «Νύχτα και Ομίχλη» του κορυφαίου Γάλλου σκηνοθέτη Αλέν Ρενέ, με εικόνες από τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η Δυτική Γερμανία, που ήταν έτοιμη να γίνει πλήρες μέλος του ΝΑΤΟ, ζήτησε και πέτυχε να αποσυρθεί από το Φεστιβάλ των Καννών το 1955, με παρέμβαση της γαλλικής κυβέρνησης. Η μεταπολεμική Γερμανία οικοδομήθηκε με ισχυρή δόση συλλογικής αμνησίας ή καλύτερα επιλεκτικής μνήμης, σύμφωνα με την οποία στη Βέρμαχτ υπηρετούσαν ήρωες και οι Ναζί ήταν μια μικρή μειοψηφία οι οποίοι και τιμωρήθηκαν όπως τους άξιζε. Εξάλλου, τον Ιανουάριο του 1951 ακόμα και ο ίδιος ο αρχιστράτηγος των Συμμάχων Ντ. Αϊζενχάουερ έφτασε μέχρι του σημείου να υποστηρίξει πως είναι λάθος να συγχέεται η Βέρμαχτ με τους Ναζί προσθέτοντας πως «ο Γερμανός στρατιώτης πολέμησε γενναία και ηρωικά για την πατρίδα του».

Δώδεκα χρόνια μετά, ο Γάλλος πρόεδρος Ντε Γκωλ, κατά τη διάρκεια ομιλίας στο Αμβούργο, είπε στο πλήθος που παραληρούσε: «Ζήτω η Γαλλο-Γερμανική φιλία! Είστε μεγάλος λαός!». Λέγεται πως λίγο αργότερα είπε σε έναν συνεργάτη του: «Αν ήταν ακόμα μεγάλος λαός, δεν θα με χειροκροτούσαν με τόσο ενθουσιασμό»…

Δημοσιεύθηκε την Παρασκευή στη «δημοκρατία»

Advertisements
This entry was posted in Ιστορίες and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s