Φορολογία και Εξουσία

Ενα νοικοκυριό στις ΗΠΑ με εισόδημα κάτω των 32.400 δολαρίων δεν θα πλήρωνε το 2010 ούτε ένα δολάριο ως φόρο εισοδήματος. Ενα νοικοκυριό με το ίδιο εισόδημα στην Κίνα θα πλήρωνε περί τα 7.000 δολάρια φόρο εισοδήματος. Το ίδιο περίπου (ή και περισσότερο) θα πλήρωνε, μαζί με τις κρατήσεις από το μισθό, ένα ζευγάρι που κατοικεί στην Αθήνα και εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα. Η τεράστια διαφορά στη φορολόγηση δείχνει τον τρόπο με τον οποίο το φορολογικό σύστημα χρησιμοποιείται ως εργαλείο διατήρησης της εξουσίας από τους πολιτικούς ανά τον κόσμο.

Στις ΗΠΑ, κάθε αλλαγή που θα έπληττε τα νοικοκυριά με χαμηλό εισόδημα θα οδηγούσε σε σοβαρή αιμορραγία ψήφων στις επόμενες εκλογές. Η τύχη του προέδρου των ΗΠΑ συνδέεται με τις επιλογές μεγάλου αριθμού ψηφοφόρων και γι’ αυτό τα φτωχότερα νοικοκυριά αισθάνονται τυχερά από άποψη φορολόγησης. Αντίθετα η τύχη της ηγεσίας του κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος ουδόλως συνδέεται με την ψήφο (αφού δεν ψηφίζουν…) των πολιτών και γι’ αυτό τσακίζει στη φορολόγηση τα μικρομεσαία νοικοκυριά.

«Μα η Ελλάδα είναι δημοκρατικό καθεστώς» θα αναρωτηθεί κάποιος. «Ναι, είναι δημοκρατία» είναι η απάντηση. Ομως, η διαιώνιση του συστήματος που βούλιαξε τη χώρα στηρίζονταν στις στρατιές δημοσίων υπαλλήλων (με τα αφορολόγητα επιδόματα, κλπ), δικαστικών (επίσης με φορολογικά προνόμια) και συγκεκριμένων επαγγελματικών τάξεων (π.χ. καθηγητές πανεπιστημίων). Ετσι, τα φορολογικά βάρη έπεφταν και πέφτουν στους μισθωτούς, κυρίως του ιδιωτικού τομέα.

Να γιατί η ηγεσία του υπουργείου Οικονομικών προχώρησε στον πρόσφατο φορομπηχτικό νομοσχέδιο με το οποίο παίρνει από τα νοικοκυριά των Ελλήνων μισθωτών ό,τι έχει απομείνει από τα χαράτσια των τελευταίων ετών. Δεν είναι μόνο ο εύκολος δρόμος, είναι και ο δρόμος που βολεύει την εξουσία. Να γιατί οι αφελείς συγκρίσεις του μέσου φορολογικού συντελεστή (π.χ. σε Ελλάδα, Βουλγαρία, ΗΠΑ) δε λένε απολύτως τίποτα, αφού εξαιρούν τα προνόμια που απολαμβάνουν συγκεκριμένες κατηγορίες πολιτών.

Τέλος, να γιατί στην Ελλάδα δε γνωρίζουμε στοιχειώδεις δείκτες απόδοσης του φοροεισπρακτικού μηχανισμού όπως για παράδειγμα πόσα ευρώ ανά φορολογούμενο μας κοστίζουν οι εφορίες. Στις ΗΠΑ, με βάση στοιχεία του 2010, η λειτουργία της Υπηρεσίας Εσόδων (Internal Revenue Service-IRS) κόστιζε 38 δολάρια ανά φορολογούμενο προκειμένου να συλλέξει 7.614 δολάρια ανά φορολογούμενο. Στην Ελλάδα μονίμως «δεν υπάρχει προσωπικό», ενώ η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει πολιτική βούληση για δίκαιη φορολόγηση και πάταξη της φοροδιαφυγής.

Δημοσιεύεται στην «κυριακάτικη Δημοκρατία»

Τα στοιχεία προέρχονται από το βιβλίο «The Dictator’s Handbook»

 

Advertisements
This entry was posted in "Ανάπτυξη", Διαφθορά, Νομοθεσία and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s