Ενα πρωινό. Στη Βραζιλία

Η 12η Μαίου του 1978 έμοιαζε μια ακόμα ήσυχη ημέρα στη Βραζιλία, υπό τη χούντα των στρατιωτικών. Οι εργάτες στο εργοστάσιο της Scania στο Σάο Μπερνάρντο είχαν άλλη άποψη μολονότι οι απεργίες ήταν απαγορευμένες από το 1964. Είχαν μάθει πως η χούντα θα ανακοίνωνε την ίδια ημέρα «μαγειρεμένα» οικονομικά μεγέθη (στοιχεία για τον πληθωρισμό) ώστε να δείξει πως το κόστος ζωής είναι χαμηλό. Στις 7 το πρωί, με την πρώτη βάρδια, οι εργαζόμενοι αρνήθηκαν να πάνε στα πόστα τους. Στις 8  ειδοποίησαν τον πρόεδρο των εργατών μετάλλου του Σάο Μπερνάρντο ο οποίος λίγο αργότερα πήγε στο εργοστάσιο. Οταν η εταιρεία του ζήτησε να πείσει τους εργαζόμενους να πιάσουν δουλειά, ο πρόεδρος αρνήθηκε. Το όνομά του ήταν Λουίζ Ινάθιο Λούλα Ντα Σίλβα.

Το περιστατικό, που περιγράφεται στο εξαιρετικό βιβλίο «Why Nations Fail» («Γιατί τα Εθνη Βουλιάζουν»), δείχνει πως η ανάσταση του εργατικού κινήματος στη Βραζιλία, υπό τον Λούλα, που έγινε πρόεδρος της χώρας έπειτα από σχεδόν 25 χρόνια, οδήγησε σε μια αλυσιδωτή αντίδραση. Οδήγησε σε αυτό που ο Φερνάρντο Ενρίκε Καρντόζο, ο οποίος κέρδισε τον Λούλα σε δύο εκλογικές αναμετρήσεις πριν ο τελευταίος καταφέρει να εκλεγεί πρόεδρος το 2002, στην «επανεκκίνηση της κοινωνίας» με τη συμμετοχή όλων: των επαγγελματικών οργανώσεων, των συνδικάτων, της εκκλησίας, των μαθητών και των άλλων κοινωνικών κινημάτων. Κινητοποίηση που έγινε όχι για τη διατήρηση των κεκτημένων προνομιούχων ομάδων της κοινωνίας, όπως συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα, αλλά για τη βελτίωση των συνθηκών ζωής και των απολαβών ολόκληρου του πληθυσμού. Το «Κόμμα των Εργαζομένων» που ιδρύθηκε λίγους μήνες μετά το επεισόδιο στο εργοστάσιο της Scania ήρθε να καλύψει τις διεκδικήσεις αυτών των ομάδων και την τελευταία δεκαετία βρίσκεται στην εξουσία.

Η περίπτωση της Βραζιλίας δείχνει πως η χώρα άρχισε να βγαίνει από τον οικονομικό μαρασμό όταν η κοινωνία το αποφάσισε και όχι μέσω της ξένης βοήθειας και των δανεικών. Τα οφέλη που είχε η οικονομία της χώρας τα τελευταία 12 χρόνια ήταν αποτέλεσμα των προσπαθειών μιας κοινωνικής συμμαχίας. Η ευημερία δε μπορεί να επιτευχθεί με τα φορομπηχτικά μέτρα και τις εκατοντάδες παρεμβάσεις που προβλέπουν τα μνημόνια. Οι λίστες που μας κουνάει ο κ. Τόμσεν του ΔΝΤ (με τις εκκρεμότητες που αν επιληθούν θα μας καταστήσουν επίγειο παράδεισο) αποτελούν μια συνταγή που έχει αποτύχει παντού. Τα στελέχη των διεθνών οργανισμών το γνωρίζουν, αλλά συνεχίζουν να παπαγαλίζουν τα ίδια και τα ίδια γιατί εξασφαλίζουν παχυλές χρηματοδοτήσεις και υψηλούς μισθούς. Η επιστροφή στην ευημερία είναι δικό μας ζήτημα.

Advertisements
This entry was posted in "Ανάπτυξη", Ιστορίες and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s