Για πόσα χρόνια θα κρυβόμαστε πίσω απ’ τα μνημόνια;

Οι περισσότεροι απ’ όσους μεγάλωσαν στη λαμπρή περίοδο της Παπανδρεϊκής «Αλλαγής» και του Σημιτικού «Εκσυγχρονισμού» είχαν την αυταπάτη, μέχρι να τους ξυπνήσει η βαθιά κρίση της τελευταίας τριετίας, πως η Ελλάδα είναι καταδικασμένη να μεγαλουργήσει: Διαθέτει τον σπουδαίο πολιτισμό, την πανίσχυρη οικονομία, τους δημοκρατικούς θεσμούς ώστε να λειτουργεί ως αιώνιος φάρος της ανθρωπότητας. Το συγκεκριμένο δόγμα επανέλαβε πρόσφατα ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλ. Τσίπρας, με αφορμή τα σενάρια εξόδου της χώρας από το ευρώ, όταν δήλωσε πως «η Ευρώπη θα ήταν πολιτικά, οικονομικά και πολιτισμικά ανάπηρη χωρίς την Ελλάδα».

Χρειάστηκε να βυθιστεί η χώρα στο βαθύ σκοτάδι υπό το πέπλο του μνημονίου για να θυμηθούμε πως ακόμα και τις τελευταίες δύο δεκαετίες εξαφανίστηκαν από το χάρτη της περιοχής μας αρκετά κράτη (Γιουγκοσλαβία, Σοβιετική Ενωση, κλπ), ενώ τα τελευταία δύο χιλιάδες χρόνια αμέτρητα έθνη χάθηκαν, ενίοτε χωρίς να αφήσουν σπουδαία ευρήματα για τους αρχαιολόγους. Ο κορυφαίος Βρετανός ιστορικός Νόρμαν Ντέιβις στο βιβλίο του «Τα Χαμένα Βασίλεια: Η Ανοδος και η Πτώση Κρατών και Εθνών» παρουσιάζει 15 τέτοιες περιπτώσεις από το 400 μ.χ. μέχρι σήμερα προκειμένου να υπενθυμίσει στους κατοίκους της Γηραιάς Ηπείρου πως αν πέσουν στο λήθαργο της ψεύτικης ευμάρειας, όπως έπραξε τις τελευταίες δεκαετίες η Ελλάδα, «αργά ή γρήγορα έρχεται η χαριστική βολή».

Στην Ελλάδα σχεδόν οι πάντες εξακολουθούν να πορεύονται με τη λογική προηγούμενων δεκαετιών, χωρίς να βλέπουν πως η εθνική επιβίωση δεν είναι εξασφαλισμένη, πως η κοινωνία βρίσκεται πλέον στα όρια της πλήρους κατάρρευσης. Ολοι κρύβονται πίσω από το μνημόνιο, το «πακέτο των 11,6 δισ.», τους ξένους και τους μύθους που μας οδήγησαν στην καταστροφή.

Η άνοδος και η πτώση μιας κοινωνίας δεν καθορίζεται από το κλίμα, το φυσικό πλούτο, τη στρατιωτική δύναμη, την οικονομική ισχύ και τις τεχνολογικές δυνατότητες. Η ιστορία δείχνει πως συνδέονται περισσότερο με τους θεσμούς, την κουλτούρα και κυρίως τη σαφή βούληση της κοινωνίας να πετύχει σημαντικούς στόχους και να διατηρήσει όσα αξιόλογα έχει καταφέρει. Ο Αμερικανός Ντέιβιντ Λάντες στο βιβλίο του «Ο Πλούτος και Φτώχεια των Εθνών» υποστηρίζει πως αυτοί που θέλουν να επικρατήσουν στο μέλλον πρέπει να είναι ικανοί να πάρουν διαζύγιο με το παρελθόν. Επειδή η συγκεκριμένη διαδικασία είναι εξαιρετικά επίπονη, τις περισσότερες φορές οι κοινωνίες αποτυγχάνουν.

Οσο για τη φτώχεια, η ιστορία έχει αποδείξει πως οι πιο επιτυχείς προσπάθειες αντιμετώπισής της προέρχονται εκ των ένδον και όχι από την ξένη βοήθεια. Η ελληνική φαυλοκρατία εξακολουθεί να κρύβεται πίσω από τους ξένους προκειμένου να μην καταβάλλει ουσιαστική προσπάθεια για τις αλλαγές που απαιτεί η διάσωση της χώρας: Για τους μισούς πολιτικούς μας, οι ξένοι είναι οι εχθροί που μας βάζουν τρικλοποδιές με κάθε ευκαιρία. Για τους άλλους μισούς είναι οι σωτήρες και γι’ αυτό πρέπει να υπακούμε σε κάθε εντολή τους.

Ο κόσμος είναι δίκαιος τουλάχιστον σε ένα σημείο: Μπορεί να μην υπάρχει εγγύηση για την επιτυχία μιας προσπάθειας, αλλά ούτε και η αποτυχία είναι προδιαγεγραμμένη. Η ελληνική κοινωνία πρέπει να δώσει την απάντηση, χωρίς να περιμένει τίποτα από τα μνημόνια.

Δημοσιεύθηκε σήμερα στη «Δημοκρατία»

Advertisements
This entry was posted in "Ανάπτυξη", Βιβλία and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s