Κροκοδείλια δάκρυα

Περίπου 250.000.000 ευρώ ετησίως χάνουν τα ασφαλιστικά ταμεία από την καταβολή συντάξεων σε ανθρώπους που δεν τις δικαιούνται, είτε πρόκειται για δήθεν αναπήρους, είτε για συγγενείς συνταξιούχων που εγκατέλειψαν τα εγκόσμια, είτε απλά για θρασύτατους απατεώνες που εκμεταλλεύονται την έλλειψη τεχνολογικών συστημάτων και τη διαφθορά. Το νούμερο δεν είναι αυθαίρετο: προκύπτει από τον πρόχειρο κατάλογο των μέτρων 11,5 δισεκ. που ετοιμάζεται να ανακοινώσει η κυβέρνηση προκειμένου να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις των δανειστών μας. Διαβάζοντας τον σχετικό κατάλογο διαπιστώνει κάποιος πως αν οι κυβερνήσεις της τελευταίας τριετίας είχαν πιέσει τις διοικήσεις των ασφαλιστικών ταμείων να προχωρήσουν ταχύτερα τους ελέγχους για τις παράνομες συντάξεις, το δημόσιο θα είχε εξοικονομήσει περί τα 750.000.000 ευρω. Ετσι, σήμερα δεν θα συζητούσαμε για νέα μείωση στις απολαβές των χαμηλοσυνταξιούχων ή για κατάργηση των δώρων Πάσχα και Χριστουγέννων.
Αν η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου ασχολούνταν με κάτι περισσότερο από την απλή ψήφιση εκατοντάδων νομοσχεδίων (τα οποία ουδέποτε εφαρμόστηκαν) και εάν η κυβέρνηση Παπαδήμου έκανε κάτι περισσότερο από το στρογγύλεμα των μεταρρυθμίσεων για να μη στεναχωρηθεί η πελατεία του πολιτικού συστήματος, σήμερα δεν θα συζητούσαμε για τον εφιάλτη των μαζικών περικοπών, ύψους 11,5 δισεκ. ευρω. Το ίδιο θα είχε συμβεί αν ο Ευαγγ. Βενιζέλος, που ως υπουργός Οικονομικών είχε στηρίξει το νέο μνημόνιο με τις αιματηρές περικοπές, είχε προχωρήσει σταδιακά στην εφαρμογή του από την περασμένη Ανοιξη. Τώρα ο εμπνευστής των περικοπών (ή σιωπηλός παρατηρητής του σχεδίου της τρόικας) εμφανίζεται ως προστάτης «των αδυνάτων».
Αποδεικνύεται πως οι πολίτες πληρώνουν την υποκριτική στάση που τήρησε στα σχεδόν πέντε χρόνια της κρίσης η πολιτική μας τάξη. Η κυβέρνηση Κ. Καραμανλή διαλαλούσε το 2008 τα περί «ισχυρής οικονομίας» που θα έμενε αλώβητη από τη διεθνή κρίση, ο Γ. Παπανδρέου μοίραζε το 2009 «επίδομα κοινωνικής αλληλεγγύης» (περί το ένα δισεκ. που καλούνται σήμερα να επιστρέψουν τα ρημαγμένα ελληνικά νοικοκυριά) και η κυβέρνηση Παπαδήμου άφηνε για τους επόμενους τις δύσκολες αποφάσεις για την κομματική πελατεία στο δημόσιο.
Τώρα που ήρθε η ώρα του λογαριασμού, όλοι εμφανίζονται συντετριμμένοι με το εύρος της αιματοχυσίας. Οι πλέον υποκριτές σχεδόν κλαίνε μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες με την ελπίδα πως οι ψηφοφόροι θα τους επιβραβεύσουν στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση. Οι πολίτες γνωρίζουν, όμως, πως πληρώνουν πανάκριβα τις καθυστερήσεις τις τελευταίας τριετίας. Και δεν τις πληρώνουν μόνο μέσω των εκτάκτων μέτρων, αλλά και της πλήρους κατάρρευσης του ιδιωτικού τομέα που σήκωσε μέχρι σήμερα το βάρος της προσαρμογής. Οι πολιτικοί που διαχειρίστηκαν την κρίση δεν δικαιούνται να χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τις νέες απώλειες των συνταξιούχων, το μαχαίρι στα επιδόματα και τις περικοπές επί δικαίων και αδίκων. Αν είχαν προχωρήσει εγκαίρως στο συμμάζεμα του δημοσίου, των ασφαλιστικών ταμείων, κλπ δεν θα σπεύδαμε σήμερα ικέτες στο Βερολίνο και τις άλλες ευρωπαικές πρωτεύουσες.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s