Τι δεν μας λένε για τις εξαγωγές

Οι λέξεις έχουν εδώ και δεκαετίες χάσει το νόημά τους στην πατρίδα μας. Ετσι, υπουργοί της προηγούμενης κυβέρνησης και άλλοι παράγοντες πανηγύριζαν για την «έκρηξη» των εξαγωγών όταν γνώριζαν πως το μεγαλύτερο τμήμα της αύξησης κατά την τελευταία διετία προέρχονταν από τα καύσιμα! Μπορεί οι ελληνικές εξαγωγές να πλησιάζουν πλέον σε ιστορικά υψηλά επίπεδα καθώς ξεπερνούν το 10% του ΑΕΠ (λάβετε υπόψη, όμως, τη σημαντική μείωση του ΑΕΠ τα τελευταία χρόνια), αλλά απέχουμε από το 20% της Πορτογαλίας, ενώ ούτε καν μπορούμε να φανταστούμε το 50% της Ιρλανδίας. Κάποιοι στην κυβέρνηση μιλούν για το «φιλόδοξο» στόχο διαμόρφωσης των εξαγωγών στο 16% του ΑΕΠ μέχρι το 2014.

Τι δεν μας λένε, όμως, όσοι αναφέρονται στις εξαγωγικές μας επιδόσεις; Πρώτον, πως οι ελληνικές εξαγωγές αφορούν προϊόντα με εξαιρετικά χαμηλή τεχνολογική προστιθέμενη αξία και συνεπώς με περιορισμένα περιθώρια. Οι χώρες οι οποίες κατάφεραν να ευημερήσουν μέσω των εξαγωγών, όπως η Νότια Κορέα, η Ταϊβάν και η Ιρλανδία (η τελευταία έπεσε θύμα της «φούσκας» στα ακίνητα), επένδυσαν στην παραγωγή προϊόντων που βρίσκονται στην κορυφή της τεχνολογίας, στην έρευνα και στην καινοτομία. Κάτι τέτοιο δε συμβαίνει με την Ελλάδα η οποία πανηγυρίζει για το διπλασιασμό των εξαγωγών ροδακίνου. Σαφώς και πρέπει να αποτελεί στόχο η αύξηση των εξαγωγών αγροτικών προϊόντων (ούτως ή άλλως η Ελλάδα είναι ο τέταρτος μεγαλύτερος παραγωγός οπωροκηπευτικών στην Ε.Ε.). Ο περιορισμός των εισαγωγών κρέατος, γάλακτος και άλλων αγροτικών προϊόντων θα ωφελήσει την ελληνική οικονομία. Ομως, η χαμένη μας ευημερία δεν θα επιστρέψει μέσω της εξαγωγικής έκρηξης του αγροτικού τομέα.

Δεύτερο, όσοι σπεύδουν να πανηγυρίσουν για την καλή πορεία των εξαγωγών, παραλείπουν να αναφέρουν πως αν μια χώρα θέλει να ενισχύσει ουσιαστικά το εξαγωγικό προφίλ της πρέπει αναγκαστικά να συνεργαστεί με τις πανίσχυρες πολυεθνικές επιχειρήσεις. Είναι κοινό μυστικό πως χωρίς τη συνεργασία με τους πολυεθνικούς κολοσσούς η Σιγκαπούρη ή η Νότια Κορέα, αλλά και η Κίνα δεν θα ήταν σήμερα τα «οικονομικά θαύματα» που γνωρίζουμε. Δυστυχώς για δεκάδες χώρες του πλανήτη που έμειναν στα αζήτητα, χωρίς επενδύσεις από διεθνείς ομίλους, δεν έχεις τύχη στον παγκόσμιο πόλεμο για ευημερία. Οι πολυεθνικοί όμιλοι είναι εξαιρετικά επιλεκτικοί στις τοποθετήσεις τους και μια χώρα καλείται να δώσει «γη και ύδωρ» προκειμένου να τις προσελκύσει: Θέλουν φτηνό ή εξαιρετικά καταρτισμένο ανθρώπινο δυναμικό, πολιτική σταθερότητα, εξαιρετικές υποδομές και βολικό / σταθερό θεσμικό πλαίσιο. Η Ελλάδα σήμερα δεν καλύπτει καμία από αυτές τις προϋποθέσεις. Οσοι ζητούν να «μην πωληθούμε στις πολυεθνικές», γνωρίζουν πως οι τελευταίες ουδόλως ασχολούνται μαζί μας.

Τρίτο, τα οφέλη για τη χώρα θα είναι περιορισμένα ακόμα και αν αξιοποιήσουμε τον ορυκτό μας πλούτο, εκτός και αν βρούμε τις απίστευτες ποσότητες πετρελαίου που θεωρούν κάποιοι πως κρύβονται στο βυθό του Αιγαίου. Ούτε το χρυσάφι, ούτε τα «σπάνια μέταλλα», μπορούν να μας δώσουν πίσω τον πλούτο που πετάξαμε τις τελευταίες δεκαετίες. Σημαντικό τμήμα των πρώτων υλών που χρησιμοποιούνται σήμερα για την παραγωγή καταναλωτικών προϊόντων παράγεται στα εργαστήρια, δεν εξορύσσεται από τα βάθη της γης. Τα ελάχιστα παραδείγματα μικρών κρατών που κατάφεραν να μπουν στο «κλαμπ των πλουσίων» του πλανήτη δείχνουν πως μόνο με την επένδυση στη γνώση, στην καινοτομία και στην υψηλή τεχνολογία, έχεις πιθανότητες να προσφέρεις καλύτερο μέλλον στους πολίτες.

Από τη σημερινή "Δημοκρατία"

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s