Το «αυτοδιαχειριζόμενο αγρόκτημα» του Ελληνικού και άλλα παραμύθια με δημάρχους

Φανταστείτε έναν δήμαρχο δυτικοευρωπαϊκής χώρας να προτείνει τη μετατροπή μιας τεράστιας έκτασης – φιλέτου εντός των ορίων ευθύνης του σε «αυτοδιαχειριζόμενο αγρόκτημα». Εναν τοπικό άρχοντα που ενώ είχε για πολλά χρόνια (και σε εποχές που το χρήμα αφθονούσε) τη δυνατότητα να παρουσιάσει μια οργανωμένη, ρεαλιστική, πρόταση για την αξιοποίηση του Ελληνικού, προτίμησε διάφορες «ηρωικές» πρωτοβουλίες κατά του «ξεπουλήματος σε ιδιώτες». Μήπως πιστεύετε πως θα κυκλοφορούσαν περήφανοι σε μια δυτική χώρα οι δήμαρχοι που εδώ και χρόνια αφήνουν να μαραζώνει το περίφημο «Πάρκο Τρίτση» και απλώς μοιράζουν άδειες για να πωλείται, χωρίς αποδείξεις, «μαλλί της γριάς», καλαμπόκι και πλαστικά παιχνίδια από πλανόδιους μικροπωλητές; 'Η έχουν αφήσει να σαπίζουν οι ξύλινες γέφυρες και τα ωραία υπόστεγα του πάρκου;

Για πόσες ημέρες πιστεύετε πως θα στηρίζονταν από τους πολίτες οι δημοτικές αρχές της Νέας Φιλαδέλφειας που άφησαν να ρημάξει το γνωστό πάρκο, το οποίο αποτελεί σήμερα στέγη ταλαίπωρων λαθρομεταναστών, ενώ η εγκαταλελειμμένη παιδική χαρά είναι άκρως επικίνδυνη για παιδιά; Για πόσο καιρό θα κρύβονταν πίσω από το «κράτος» οι υπεύθυνοι για τη μετατροπή μιας περιοχής πέντε εκατομμυρίων ανθρώπων σε αφιλόξενο τόπο, με αυθαίρετα σε κάθε βουνοκορφή, παράνομες χωματερές σχεδόν σε κάθε ρεματιά, με πλατείες που ζέχνουν από την αμμωνία, επικίνδυνες παιδικές χαρές και πεζοδρόμια απροσπέλαστα για τους κατοίκους; Πόσες φορές θα μπορούσαν οι δήμαρχοι να βάζουν τρικλοποδιές σε αναπτυξιακές πρωτοβουλίες, χωρίς να απολογούνται και χωρίς να εξηγούν στους πολίτες τη ζημιά που υφίσταται η περιοχή;

Σε αρκετές χώρες της Ε.Ε. οι τοπικοί άρχοντες προχωρούν σε μειώσεις δημοτικών τελών και άλλων επιβαρύνσεων που έχουν οι πολίτες. Το πετυχαίνουν μέσω καλύτερης οργάνωσης των υπηρεσιών τους ή μέσω συμμετοχής σε διάφορες επιχειρηματικές πρωτοβουλίες, σε συνεργασία με τον ιδιωτικό τομέα ή άλλες δημοτικές αρχές, όπως διαχείριση δικτύων οπτικών ινών, αξιοποίηση ακινήτων, διαχείριση αιολικών ή φωτοβολταϊκών σταθμών, συνεδριακών ή εκθεσιακών κέντρων, κλπ.

Στην Ελλάδα οι πολίτες έχουν μάθει να θεωρούν δεδομένη τη συνεχή αύξηση των δημοτικών τελών, χωρίς να γνωρίζουν πως αξιοποιούνται τα χρήματα που καλούνται να πληρώσουν κάθε δίμηνο μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ ή οι άλλοι πόροι που φτάνουν στους δήμους. Και, κυρίως, η διαφάνεια στη διαχείριση των προϋπολογισμών των δήμων είναι λέξη άγνωστη όταν ακόμα και σήμερα υπάρχουν σοβαρές αμφιβολίες για τον πραγματικό αριθμό των απασχολουμένων σε εκατοντάδες δημοτικές επιχειρήσεις ανά την Ελλάδα. Σε κάθε περίπτωση, η ποιότητα των υπηρεσιών που παρέχουν οι περισσότεροι δήμοι της χώρας δε συμβαδίζει με τα τεράστια κονδύλια που πέρασαν μέσα από τα χέρια των τοπικών αρχόντων την τελευταία 20ετία.

Βέβαια, εκτός από τους αποτυχημένους πολιτευτές που συνήθως καταλήγουν δημοτικοί παράγοντες υπάρχουν και αρκετοί δήμαρχοι οι οποίοι αγωνίζονται πραγματικά για να αφήσουν ουσιαστικό έργο στην περιοχή τους. Είναι, όμως, μια ισχνή μειοψηφία η οποία τώρα έχει δεμένα τα χέρια γιατί λείπουν τα χρήματα. Κάποιοι προσπαθούν ακόμα με κάθε τρόπο να βρουν κονδύλια, να συνεργαστούν με τον ιδιωτικό τομέα, να ψάξουν κάθε παράγραφο του ΕΣΠΑ μήπως και αντλήσουν κάποια ευρώ για να βελτιώσουν τη ζωή των πολιτών.

Δυστυχώς, όμως, τον περισσότερο θόρυβο τον κάνουν οι δημοτικοί άρχοντες που προσπαθούν να κρατήσουν την Ελλάδα στην υπανάπτυξη, με διάφορα προσχήματα. Αντί να απολογούνται για τις πολυετείς παραλείψεις τους που μετέτρεψε την Αθήνα σε …Κάιρο, ζητούν σήμερα και τα ρέστα εμποδίζοντας επενδύσεις και απειλώντας με ολοκαυτώματα στην περίπτωση που προχωρήσουν σχέδια για αξιοποίηση κρατικών ακινήτων.

Ο δήμαρχος Αργυρούπολης – Ελληνικού είναι το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα: Θέλει, λέει, να μετατρέψει το χώρο του πρώην αεροδρομίου σε …κιμπούτς όπου οι πολίτες θα καλλιεργούν τα ζαρζαβατικά τους! Προειδοποιεί πως δεν θα επιτρέψει την αξιοποίηση του τεραστίου ακινήτου και στηρίζει τις προσφυγές κατοίκων κατά του διαγωνισμού που βρίσκεται σε εξέλιξη από το Ταμείο Ιδιωτικοποιήσεων. Κανείς δεν τον ρωτάει, όμως, από που θα βρει τα κεφάλαια για να μετατρέψει σε «αυτοδιαχειριζόμενο αγρόκτημα» το Ελληνικό όταν ο δήμος του βρίσκεται σε πρόθυρα της χρεοκοπίας. Κανείς δεν τον ρώτησε, επίσης, γιατί δεν κατέθεσε εδώ και τόσα χρόνια μια ρεαλιστική πρόταση για την αξιοποίηση του ακινήτου που ρημάζει. Εκτός και αν θεωρείται ρεαλιστική πρόταση η δημιουργία ενός τεραστίου πάρκου όταν οι τοπικοί άρχοντες δε μπορούν να εξασφαλίσουν ούτε τη στοιχειώδη λειτουργία της Πλατείας Συντάγματος (π.χ. εδώ και κάτι μήνες ξηλώθηκαν τα καλάθια σκουπιδιών και ο δήμος δεν τα αντικαθιστά με το άλλοθι πως αξιοποιούνται από τους ταραξίες!).

Κάποιοι άλλοι δημοτικοί άρχοντες, όπως στην Καλλιθέα, «εκβίασαν» ακόμα και κοινωφελείς οργανισμούς και ζήτησαν ανταλλάγματα προκειμένου να εγκρίνουν την κατασκευή π.χ. της νέας Λυρικής Σκηνής και της νέας Εθνικής Βιβλιοθήκης στην περιοχή τους. Ο δήμος «παζάρεψε» με το Ιδρυμα Σταύρου Νιάρχου, που χρηματοδοτεί το σημαντικό έργο, την κατασκευή ενός μεγαλύτερου πάρκου στην ίδια περιοχή και το πέτυχε.

Αντί λοιπόν να πετάει πυροτεχνήματα ο δήμαρχος Ελληνικού θα μπορούσε να διαπραγματευτεί τα οφέλη για την περιοχή από μια πιθανή επένδυση στο χώρο του πρώην αεροδρομίου. Αντί να αρνείται κάθε επένδυση και να αντιπροτείνει σχέδια που προκαλούν γέλιο, θα μπορούσε να μελετήσει με τις υπηρεσίες του τρόπους καλύτερης αξιοποίησης, σε συνεργασία με τον ιδιωτικό τομέα. Οι δημοτικές αρχές είχαν την ευκαιρία την περίοδο που υπήρχαν και φθηνά κεφάλαια. Την έχασαν. Τώρα προτιμούν να βλέπουν την τεράστια έκταση αναξιοποίητη ή αντικείμενο εκμετάλλευσης από διάφορους θρασείς που την απομυζούν επειδή έχουν τις κατάλληλες προσβάσεις σε διάφορες κρατικές υπηρεσίες.

Τώρα είναι ευκαιρία για τις τοπικές αρχές να θέσουν ρεαλιστικούς όρους που θα βελτιώσουν πραγματικά την ποιότητα ζωής των πολιτών. Γιατί θεωρούν πως η όποια ανάπτυξη δε μπορεί να συνοδευτεί και από ένα πάρκο; Αντί για τη στείρα αντιπαράθεση είναι η ώρα να αναζητήσουν τρόπους άντλησης εσόδων ώστε να αναβαθμίσουν ουσιαστικά την περιοχή τους. Εκτός και αν θεωρούν πως το δημόσιο είναι υποχρεωμένο να χρηματοδοτεί στο διηνεκές τις προσλήψεις των δημοτικών αρχόντων και τα άλλα ρουσφέτια σε φίλους και γνωστούς ή πιστεύουν πως οι πολίτες θα συνεχίσουν να πληρώνουν αγόγγυστα τα δημοτικά τέλη χωρίς να περιμένουν ανταπόδοση. Ούτως ή άλλως έχουμε πληθώρα «αυτοδιαχειριζόμενων» ακινήτων και δημοσίων οργανισμών ώστε να επωφελούνται οι φίλοι της πολιτικής μας τάξης. Τώρα χρειαζόμαστε και καμία επένδυση.


Από την "κυριακάτικη δημοκρατία"

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

4 Responses to Το «αυτοδιαχειριζόμενο αγρόκτημα» του Ελληνικού και άλλα παραμύθια με δημάρχους

  1. Ο/Η imwrong λέει:

    μου κάνει εντύπωση που δεν γνωρίζεις την υπόθεση του βερολινέζικου αεροδρομίου Τέμπελχοφ. Εκτός αν απλώς την αποσιωπάς.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s