Η Ελλάδα στο δρόμο για τον Τρίτο Κόσμο

«Η Ελλάδα γίνεται χώρα του Τρίτου Κόσμου» διάβαζες στον δυσάρεστο τίτλο μιας πρόσφατης ανάρτησης σε αμερικανικό ιστότοπο για την οικονομία. Ο αρθρογράφος στηρίζονταν στη νέα βουτιά του ΑΕΠ για το 2011 και υποστήριζε πως η χώρα μας βρίσκεται κοντά στην καταγραφή ενός ρεκόρ στη σύγχρονη ιστορία: Θα παρουσιάσει τη μεγαλύτερη πτώση του ΑΕΠ, τη μεγαλύτερη αύξηση της ανεργίας και τη μεγαλύτερη βουτιά στο διαθέσιμο εισόδημα κατά τη διάρκεια μιας οικονομική κρίσης. 

Το ελληνικό ΑΕΠ έχει υποχωρήσει κατά 16% από το υψηλότερο σημείο που κατέγραψε (το 2007) ενώ η αντίστοιχη πτώση στην Ιρλανδία είναι 12% και στην Πορτογαλία 5%. Δε βρισκόμαστε πολύ μακριά από το -24% που κοκκίνησε την οικονομία της Αργεντινής στα χρόνια της χρεοκοπίας. Πολλοί πιστεύουν πως σχεδόν σίγουρα θα το ξεπεράσουμε αφού η απραξία των πολιτικών μας και οι εμμονές των εταίρων μας διατηρούν την αγορά στη βαθιά κατάψυξη. 

Ηδη έχουμε πιάσει, πάντως, ένα ρεκόρ που δείχνει τη σπατάλη των τελευταίων ετών, ενώ δικαιολογεί τα προβλήματα που αρχίζουν να παρουσιάζονται στη λειτουργία δημοσίων υπηρεσιών: Την τελευταία τετραετία έχουμε τη μεγαλύτερη πτώση κρατικών δαπανών από τα «υψηλά» της οικονομίας. Φτάνει το 34% όταν στην Αργεντινή και στη Λετονία (που πρόλαβαν και χρεοκόπησαν πρώτες…) δεν είχε ξεπεράσει το 24%, στην Ιρλανδία είναι μόλις 9% και στην Πορτογαλία 5%.

Αν συνεχιστούν οι σημερινοί ρυθμοί πτώσης τότε η Ελλάδα κινδυνεύει να μην ανήκει στις ανεπτυγμένες οικονομίες και να κινηθεί στις παρυφές του λεγόμενου Τρίτου Κόσμου. Το ελληνικό ΑΕΠ (305 δισ. δολάρια το 2010) κατέτασσε τη χώρα μας στην 32η θέση στον κόσμο, σύμφωνα με τα στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας. Η πτώση του 2011, η σίγουρη κάμψη του 2012 και η σχεδόν σίγουρη του 2013 (μέχρι και ο πρωθυπουργός είπε πως η ανάκαμψη θα αρχίσει – αν όλα πάνε καλά – από το δεύτερο εξάμηνο του 2013) μας οδηγεί πιο κοντά στην Αίγυπτο παρά στην Δανία, η οικονομία της οποίας ήταν το 2010 στην 31η θέση. 

Η αποφυγή μιας τέτοιας εξέλιξης θα έπρεπε να είναι ο πρώτος στόχος μας καθώς ουδόλως ενδιαφέρει τους δανειστές ή τους ευρωπαίους εταίρους μας. Το ερώτημα είναι αν έχουμε τα «εργαλεία» που θα αποτρέψουν την υποβάθμιση της οικονομίας (και την κοινωνίας) στον Τρίτο Κόσμο. Οι απαισιόδοξοι υποστηρίζουν πως ούτε ισχυρή βιομηχανική βάση διαθέτουμε, ούτε εκπαιδευτικό σύστημα της προκοπής ώστε να μπει φρένο στην πτώση. Οι ίδιοι επισημαίνουν πως η συνταγή της «εσωτερικής υποτίμησης» (με το συνεχή περιορισμό μισθών και κοινωνικών παροχών) δεν οδηγεί πουθενά αν δεν δημιουργηθεί μια βάση – ένα σχέδιο – πάνω στο οποίο θα στηριχθεί η μελλοντική ανάπτυξη. Κάτι τέτοιο δε φαίνεται να απασχολεί την πολιτική μας τάξη. 

Αν η Ελλάδα έχει μία ελπίδα αυτή βρίσκεται στον αναξιοποίητο εθνικό της πλούτο (από τα κρατικά ακίνητα μέχρι δημοσίους οργανισμούς) που σήμερα νέμονται οι επιτήδειοι και η εκλεκτή κομματική πελατεία. Η διετής καθυστέρηση στο συγκεκριμένο μέτωπο μπορεί, όμως, να μετατρέψει τις ιδιωτικοποιήσεις στο τελευταίο μεγάλο φαγοπότι του συστήματος που καταρρέει καθώς η οργανωμένη αξιοποίηση κινδυνεύει να μετατραπεί σε μαζικό ξεπούλημα.
Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s