Να πάμε την κουβέντα λίγο παρακάτω…

Ωραία λοιπόν. Η Μεταπολίτευση κατέγραψε τη μεγαλύτερη επιτυχία της φεσώνοντας με 100 δισ. ευρώ τους κούτοφραγκους που μας δάνειζαν (με το αζημίωτο βέβαια…) για να συντηρήσουμε επί σχεδόν 40 χρόνια τη Σοβιετικού τύπου οικονομία μας. Μόλις σταματήσουν οι κυβερνητικοί πανηγυρισμοί «για την ελάφρυνση χρέους» τι θα κάνουμε; Θα συνεχίσουμε την κουβέντα για το πως πρέπει να διανέμεται ο πλούτος που δεν παράγει πλέον η χώρα, κατά την τακτική της κοινοβουλευτικής Αριστεράς; 'Η θα αρχίσουμε μια ειλικρινή συζήτηση για το πως θα αξιοποιήσουμε τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα ώστε να παραχθεί πλούτος και σε μία ή δύο δεκαετίες να επιστρέψουμε στις επόμενες γενιές όσα τους αρπάζουμε τα τελευταία χρόνια; Και η συζήτηση οφείλει να γίνει επί των πραγματικών δεδομένων, όχι με βάση τις φαιδρότητες που διακινεί από το πρωί η κυβέρνηση της πρώτης χρεοκοπημένης χώρας της Ευρωζώνης.

Την ώρα που οι βουλευτές μας κλαίνε υποκριτικά γύρω απ' το χυμένο γάλα, η πολιτική μας τάξη αρνείται να εξηγήσει το αυτονόητο: «Ο δρόμος της ανάπτυξης είναι ο δρόμος της συσσώρευσης, της εντατικής εργασίας και της προσωρινής τουλάχιστον (μερικής) στέρησης, ενώ ο δρόμος της (βραχυπρόθεσμης μόνον) ευημερίας είναι ο δρόμος του παρασιτισμού και της εκποίησης της χώρας». Στην εισαγωγή της ελληνικής έκδοσης του βιβλίου «Η παρακμή του Αστικού Πολιτισμού») ο Παν. Κονδύλης προσθέτει πως «αυτή η άτεγκτη οικονομική αλήθεια ισχύει ανεξάρτητα από το κοινωνικό και ηθικό πρόβλημα της διανομής των βαρών και της ιεράρχησης των στερήσεων».

Παράλληλα με τις (εξαιρετικά χρήσιμες) θεωρητικές αναζητήσεις για το αν ο κερδοσκοπικός καπιταλισμός βρίσκεται ή όχι στο τελευταίο στάδιο, για το πόσο ψηλά στην κλίμακα της ευημερίας μπορεί να πάει μια χώρα της περιφέρειας, όπως η Ελλάδα, για το πως μπορείς να είσαι ανταγωνιστικός σε μια παγκόσμια οικονομία που επιβραβεύει τους φορολογικούς παραδείσους, πρέπει να κάνουμε και μια άλλη κουβέντα. Περισσότερο πρακτική. Πως τα πλεονεκτήματα της χώρας – από τον τουρισμό μέχρι την ηλιακή ενέργεια – μπορούν να μετατραπούν σε επενδύσεις. Και οι επενδύσεις δεν έρχονται με τα διακρατικά μνημόνια που υπογράφει κάθε εβδομάδα ο υπουργός Ανάπτυξης Μιχ. Χρυσοχοϊδης εν μέσω διθυράμβων των πασχόντων από το γνωστό σύνδρομο της δουλοπρέπειας.

Αυτή τη συζήτηση θέλουν να αποφύγουν οι «παραθυράτοι» πολιτικοί μας. Οσο και αν ψάξετε στα πρακτικά της Βουλής, στις νυχτερινές εκπομπές της τηλεόρασης και στις χιλιάδες λέξεις των συνεντεύξεων στις εφημερίδες δεν θα την εντοπίσετε. Η κουβέντα έχει μείνει στο χθες και στο πως θα διατηρήσουμε τα κεκτημμένα όταν τα πάντα γύρω μας γκρεμίζονται. Πως θέλουμε να είναι η Ελλάδα σε δέκα χρόνια; Να επιστρέψουμε στη δεκαετία του '60 και στη δραχμή με αναστολή της διάταξης που απαγορεύει το σπάσιμο πιάτων στις ταβέρνες ώστε να χαίρονται οι τουρίστες; 'Η να αναζητήσουμε τους δρόμους μέσα από τους οποίους θα επιβιώσουν (σε πρώτη φάση) και εν συνεχεία θα αναπτυχθούν οι ελληνικές επιχειρήσεις; Οι περισσότεροι θεωρούν αδύνατη αυτή την υπέρβαση από την πολιτική τάξη που μας οδήγησε στη χρεοκοπία. Τουλάχιστον ας εφαρμόσουν τις μεταρρυθμίσεις – και όχι μόνο τα φορομπηχτικά μέτρα – που ψήφισαν τα τελευταία χρόνια.

Υ.Γ. Αυτό με τον Κονδύλη το έχω ξαναγράψει, αλλά μου αρέσει 🙂 

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

5 Responses to Να πάμε την κουβέντα λίγο παρακάτω…

  1. Ο/Η _Euripides_ λέει:

    Όταν ο Κονδύλης συνάντησε τον Hayek

  2. Ο/Η Fotis Kollias λέει:

    @_Euripides_ Εντάξει, μια κουβέντα είπαμε. Δε μπορεί να μας κυνηγάει μέχρι θανάτου!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s