Ιστορίες Εξαγωγών

     Πριν από λίγους μήνες ο Ελληνας πρόξενος

σε αμερικανική πόλη έστειλε ένα έγγραφο στο υπουργείο Εξωτερικών το οποίο είχε γράψει σαφώς εκνευρισμένος. Αδυνατούσε να καταλάβει για ποιο λόγο απουσίαζαν παντελώς οι ελληνικές επιχειρήσεις από τη μεγαλύτερη έκθεση τροφίμων των ΗΠΑ, ενώ κατά την επίσκεψή του συνάντησε τουρκικές, ιταλικές και ισπανικές επιχειρήσεις. Εγραφε, μάλιστα, πως δυστυχώς η ελληνική βιομηχανία τροφίμων εκπροσωπήθηκε από ορισμένους εισαγωγείς οι οποίοι μάλλον κακό κάνουν στο ελληνικό όνομα.

Κάποιοι θα αναρωτηθούν «τι έκανε το υπουργείο Εξωτερικών και ο εν λόγω πρόξενος ώστε να ενημερώσει τις ελληνικές επιχειρήσεις για την έκθεση και να τις πείσει για την αναγκαιότητα συμμετοχής;» Ενδεχομένως λιγότερα απ’ ότι έπρεπε, με δεδομένο πως η οικονομική διπλωματία είναι άγνωστη λέξη σε ορισμένα στελέχη του υπουργείου. Αλλά και οι ελληνικές επιχειρήσεις τροφίμων γιατί δεν ενδιαφέρονται για μία από τις μεγαλύτερες αγορές του πλανήτη; Είναι δυνατόν να κυριαρχεί στην αμερικανική αγορά«ελληνικού γιαουρτιού» μια τουρκική εταιρεία με δύο μονάδες παραγωγής, όπως έγραψε πρόσφατα η «Δημοκρατία»;

Το «ελληνικό γιαούρτι» κατέχει το 30% της αγοράς των ΗΠΑ, αλλά μόνο μία ελληνική επιχείρηση έχει παραγωγική παρουσία στη χώρα. Ολοι οι μεγάλοι διεθνείς όμιλοι του γάλακτος πωλούν «ελληνικό γιαούρτι» ανά τον κόσμο χωρίς να επωφελούνται οι εγχώριες επιχειρήσεις. Τα στοιχεία που παρουσίασε αυτή την εβδομάδα η εταιρεία συμβούλων McKinsey για το ελαιόλαδο δείχνουν το μέγεθος της στρέβλωσης στην ελληνική επιχειρηματική κοινότητα.

Η Ελλάδα είναι ο τρίτος μεγαλύτεροςπαραγωγός ελαιολάδου στον κόσμο, αλλά εξάγει το 60% της παραγωγής της χύδην στην Ιταλία. Το 2009 οι Ιταλοί άγορασαν το ελληνικό ελαιόλαδο με μέση τιμή 2,1 ευρώ το κιλό, το συσκεύασαν σε «επώνυμες» φίρμες και το μεταπώλησαν στη διεθνή αγορά με μέση τιμή 3,1 ευρώ το κιλό. Δηλαδή η Ελλάδα έχασε υπεραξία ένα ευρώ το κιλό (εκατοντάδες εκατομμύρια…) επειδή δε διαθέτει επιχειρήσεις επεξεργασίας και συσκευασίας ελαιολάδου, με διεθνείς πιστοποιήσεις ποιότητας και δυναμικό marketing ώστε να διεισδύσουν στο εξωτερικό.

Είναι απίστευτο, αλλά το συνολικό μερίδιο της Ελλάδας στις 15 μεγαλύτερες αγορές ελαιολάδου είναι μόλις 8%, με την Ιταλία και την Ισπανία να μοιράζονται το υπόλοιπο 92%. Και αυτό το 8% έχει κατακτηθεί από μικρές ελληνικές επιχειρήσεις που επένδυσαν στην ποιότητα, στην καινοτομία και την έρευνα αγοράς προκειμένου να καλύψουν τις ανάγκες συγκεκριμένων διεθνών αγορών όπως η Γερμανία.

Υπάρχει λογική εξήγηση στην ελληνική μιζέρια που αποκαλύπτουν τα στοιχεία για το ελαιόλαδο;Δεν είναι παράλογο να εξάγεται χύμα το εξαιρετικής ποιότητας ελληνικό λάδι, με χαμηλή τιμή, και να επανεισάγεται, με ιταλική επωνυμία και χαμηλότερη ποιότητα, για να χρησιμοποιηθεί στα ξενοδοχεία της Κρήτης;

Τα υπερκέρδη που εξασφάλιζαν ορισμένοι εξαιτίας των στρεβλώσεων (και του εύκολου χρήματος…) στην εγχώρια αγορά εξηγούν εν μέρειτις μίζερες εξαγωγικές επιδόσεις σε προνομιακά προϊόντα όπως το ελαιόλαδο. Οι ελάχιστες μονάδες επεξεργασίας και συσκευασίας, ενίοτε θυγατρικές πολυεθνικών, μοσχοπωλούσαν το λάδι στην ελληνική αγορά. Η κρίση είναι μια ευκαιρία για επενδύσεις σε νέες μονάδες, όχι μόνο στο ελαιόλαδο αλλά και σε αρκετά αγροτικά προϊόντα (ροδάκινα, πορτοκάλια) που εξάγονται χύδην και καρπώνονται άλλοι υπεραξία δισεκατομμυρίων ευρώ.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

One Response to Ιστορίες Εξαγωγών

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s