Ιστορίες τουριστικών υπηρεσιών …ποιότητας

Σήμερα θα σας πω μια ιστορία για την ποιότητα του Ελληνικού τουριστικού προϊόντος, για τα αστέρια των ξενοδοχείων και το Διαδίκτυο. Μια φορά και έναν καιρό ένας πολυάσχολος επαγγελματίας αναζητούσε ξενοδοχείο της προκοπής στην Μεσσηνία. Τι εννοούμε όταν λέμε της προκοπής; Εννοούμε ξενοδοχείο με πρωινό καθώς είχε μικρό παιδί και δεν ήθελε να τρέχει στα πρωινά καφέ ή στα τυροπιτάδικα.

Με εστιατόριο, γιατί πίστευε πως μια φορά το χρόνο έχει το δικαίωμα να μην κουνηθεί μία – δυο ημέρες από το δωμάτιο… Και επειδή δεν ήθελε να τρώει η μικρή τα βαριά, τηγανητά ή ψητά των τουριστικών εστιατορίων. Με υπόλοιπο αδείας περί τις 80 ημέρες, ήταν εμφανές πως μόνο 10 ημέρες κάθε καλοκαίρι έφευγε απ’ τη δουλειά… Συνεπώς, ήθελε να περνάει καλά τις ελάχιστες ημέρες των καλοκαιρινών διακοπών!

Μετά από δύο ώρες στο τουριστικό γραφείο, δεν βρέθηκε ξενοδοχείο στη Μεσσηνία. Μόνο τα 5 ξενοδοχεία της Καλαμάτας είχαν ελεύθερα δωμάτια για τον Αύγουστο. Ο χρόνος πίεζε και αποφάσισε επιτόπου να πάει στη Νάξο από την οποία είχαν επιστρέψει (ευχαριστημένοι) φίλοι οι οποίοι είχαν φιλοξενηθεί σε σπίτι γνωστού). Χρόνος για σοβαρή έρευνα των ξενοδοχείων της Νάξου δεν υπήρχε. Ήταν στο τουριστικό γραφείο και έπρεπε να κλείσει ξενοδοχείο και πλοίο εκείνη την ώρα. Και την πάτησε…

Ως άσχετος από τη Νάξο δε ήξερε ούτε τις περιοχές, ούτε τις υπηρεσίες που προσέφερε κάθε ξενοδοχείο. Με τη βοήθεια της κυρίας από το τουριστικό γραφείο άρχισαν την περιήγηση στο Διαδίκτυο. Έπεσαν με την πρώτη σε ξενοδοχείο, 4 αστέρων, που χρέωνε 200 ευρώ τη βραδιά με πρωινό… Το απέφυγαν και συνέχισαν το ψάξιμο. Εντόπισαν ξενοδοχείο 4 αστέρων με 90 ευρώ τη βραδιά. Δεν έδειχνε της προκοπής. Για κακή του τύχη θυμήθηκε ένα ξενοδοχείο που είχε δει στον κατάλογο του Travel Plan. Ήταν το Porto Naxos το οποίο σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα του διαθέτει δύο εστιατόρια, Wi Fi στα δωμάτια, δύο μπαρ, πισίνα, και γενικά «του πουλιού το γάλα»! Ελάτε, όμως, που μετά βίας διέθετε γάλα για τη μικρή κόρη του αφελούς πελάτη που πλήρωσε σχεδόν 180 ευρώ τη βραδιά για το «τετράστερο»! Βλέπετε είχαν πει στο τουριστικό γραφείο πως είχαν ελευθερα μόνο superior δωμάτια! Τι να κάνει ο αφελής μας ήρωας προπλήρωσε για superior δωμάτιο. Και όταν έφτασε στο ξενοδοχείο κατάλαβε τι σημαίνει superior ελληνικός επαγγελματισμός…

Κανένα από τα δύο εστιατόρια δεν λειτουργούσε… Το δίκτυο Wi-Fi στο δωμάτιο επίσης δεν λειτουργούσε. Το πιστολάκι του μπάνιου είχε σπάσει και είχε κολληθεί με σελοτέιπ. Η μπαλκονόπορτα δεν έκλεινε καλά και μία ημέρα άνοιξε μόνη της από τον αέρα. Το air condition ήταν εντοιχισμένο και κεντρικό (ο πελάτης δε μπορούσε να ρυθμίσει που θα χτυπάει, αλλά αυτό είναι συνηθισμένο στα καλά ξενοδοχεία). Δυστυχώς στην περίπτωση του Porto Naxos είχε ρυθμιστεί για να χτυπάει κατευθείαν πάνω στους ενοίκους του δωματίου όταν κοιμούνται!

Υποτίθεται πως υπήρχε μπαρ πισίνας το οποίο ποτέ δεν λειτούργησε και είχε μόνο 5 μπουκάλια (για διακόσμηση φαντάζομαι…). Σημειωτέον πως ουδέποτε η οικογένεια κολυμπά σε πισίνες. Προτιμά τις ωραίες παραλίες των νησιών που επισκέπτεται κάθε καλοκαίρι… Αλλά ούτε και το κανονικό μπαρ που διαφημίζεται στην ιστοσελίδα λειτουργούσε! Μια φορά που παρήγγειλε καφέ, είδε να τον φτιάχνει η ίδια κοπέλα στο παρασκευαστήριο του πρωινού. Αναφέρω την περίπτωση των δύο …εξαφανισμένων μπαρ όχι επειδή ο ήρωάς μας (το θύμα της ελληνικής κουτοπονηριάς) πίνει, αλλά ως ένα παράδειγμα επιπέδου υπηρεσιών τετράστερου ξενοδοχείου με «τιμή πόρτας» άνω των 200 ευρώ ημερησίως. Του αφελούς τουρίστα είπαν πως του έκαναν και σκόντο, όπως του εξήγησε η κυρία από το τουριστικό γραφείο.

Η ίδια κοπέλα που «φτιάχνει το πρωινό» (όπως τους είπε η ρεσεψιονίστ την ώρα που μπήκαν στο ξενοδοχείο) φτιάχνει και σερβίρει καφέδες μέχρι κάποια ώρα το απόγευμα. Ευτυχώς υπήρχε και το σούπερ μάρκετ του Κουτελιέρη απέναντι… Αλλά όπως εξήγησε η ρεσεψιονίστ στους εμβρόντητους πελάτες, «ένα γάλα του παιδιού θα το φτιάξουμε»! Γενικά το ξενοδοχείο δεν ήταν άσχημο ως εικόνα. Έδειχνε πως κάποτε, κάποιος έκανε μερακλίδικη δουλειά. Στην πορεία κάτι στράβωσε, αλλά ουδείς ήλθε να ελέγξει αν το ξενοδοχείο αξίζει τα αστέρια που διαφημίζει. Ούτως ή άλλως, με την περίφημη «αυτοκατάταξη» η Ελλάδα κατάφερε να εξευτελίσει την έννοια των αστεριών στα ξενοδοχεία. Ο κάθε ξενοδόχος έβαλε τη μονάδα του σε μια κατηγορία, με άκρως ελαστικά κριτήρια. Και μετά ψάχνουμε ποιοτικό τουρισμό…

Οι περισσότεροι από αυτούς τους αετονύχηδες βασίζονται στην γαιδουρινή υπομονή των πελατών που δεν θέλουν να χαλάσουν τις μικρής διάρκειας διακοπές τους. Έτσι πληρώνουν αγόγγυστα ένα κάρο λεφτά για υπηρεσίες που δεν έχουν. «Που να ψάχνω τώρα άλλο ξενοδοχείο» σου λέει ο ταλαίπωρος πελάτης και τρώει στη μάπα την ελληνική κλεπτο-φιλοξενία στα νησιά. «Ας μην πω τίποτα και με περάσουν και για γύφτο» λέει το «καρντάσι» και ας τον κλέβουν κανονικότατα. Για ένα πρόσωπο ζούμε στην κοινωνία ρε γαμώτο!

Sent from my iPad

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

One Response to Ιστορίες τουριστικών υπηρεσιών …ποιότητας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s